Mica Millar popołudniu, Mica Millar wieczorem [RELACJA]

Dwa we wtorek, dwa w niedzielę, najpierw niesamowity Kenny Garrett, następnie czarująca Mica Millar. Ta ostatnia w zeszłym roku śpiewała najpierw w kwietniu w klubie, następnie w lipcu podczas Blue Jazz Festival i tak się spodobała, że mamy już za sobą jej kolejne dwa występy, tym razem oba w ciągu kilku godzin.

Widziałem ten drugi i teraz trochę żałuję, że nie zaliczyłem obu, bo obserwowanie w akcji brytyjskiej wokalistki to wielka przyjemność i nieco ponad godzina śpiewania pozostawiła spory niedosyt. Zwłaszcza, że czterech towarzyszących jej czarnoskórych muzyków grało ze swadą i lekkością, z wielkim wyczuciem i bardzo klasycznym feelingiem. Wszystko brzmiało szlachetnie i subtelnie, kolejne utwory wydawały się wręcz zbyt krótkie, żeby się nimi nacieszyć! To samo można powiedzieć o instrumentalnych wstawkach, które ledwie zaznaczały swoją obecność, by po krótkiej chwili zniknąć na zawsze. Trochę brakowało wydłużonych końcówek z gitarzystą czy pianistą w rolach głównych, charakter kompozycji z obu albumów wokalistki świetnie by się do tego nadawał.

Te niedosyty to jednak jedyne moje zażalenia, najwyraźniej koncerty Millar miały tak brzmieć z założenia – utwory grane były w wersjach identycznych do studyjnych, słyszeliśmy nawet znane z płyt chórki, z głosem Mici zresztą również (co mogło być nieco dezorientujące). Zaskoczyła tylko wersja „My Joy”, która – jak się dowiedzieliśmy ze sceny – powstała „zaledwie pięć koncertów temu” i która zaśpiewana była tylko z towarzyszeniem fortepianu.

Dzięki temu zabiegowi udało się jeszcze bardziej wyeksponować możliwości wokalne artystki - jej mocny, soulowy, niepozbawiony przysłowiowego „piachu” głos robi na żywo jeszcze większe wrażenie. Słychać inspirację Arethą Franklin, ale też podobieństwo do barwy Lisy Stansfield, a utwory w rodzaju „A Little Bit of Me” to przecież wciąż nieodkryte na świecie perełki, które powinny byś słuchane powszechnie przez miliony fanów Amy Winehouse i coraz bardziej popularnego dziś neo soulu.

Po kolejnym gorącym przyjęciu poznańskiej publiczności jest duża szansa, że artystka będzie do nas jeszcze wracać – za całą pewnością była pod dużym wrażeniem tego, jak głośno (i jak czysto!) śpiewaliśmy razem z nią utwór „Oh Freedom”, z którym wyszła na bis. Niestety był to jeden i jedyny bis, ale łatwiej się z tym pogodziliśmy rozumiejąc, że to już drugi jej koncert tej niedzieli. Czekamy więc na kolejną możliwość kołysania się w rytm tak zgrabnych, brzmiących jak klasyki piosenek, jak „Heaven Knows” czy „See You On The Other Side” i zazdrościmy wszystkim, którzy słyszeli je 18 października dwa razy.