Epicka podróż artysty

Znowu na tapecie zespół Deep Purple. Tydzień temu recenzowałem ostatni album angielskiej grupy „Splat!”. W 1969 roku organista zespołu Deep Purple Jon Lord skomponował „Concerto For Group And Orchestra”, co zmaterializowało się na koncercie w Royal Albert Hall w Londynie, gdzie ta rockowa grupa zagrała razem z Royal Philharmonic Orchestra. Dyrygował wykonaniem Malcolm Arnold. To był szok. Kilku fanów kapeli znienawidziło ją za ten „wybryk”, większość zrozumiała, że można połączyć tak odległe światy muzyczne. Historia kapeli wciska się czasem w tak odległe rejony jak w przypadku innego albumu „Dreams And Songs”. Blisko 60 lat od tamtego wydarzenia muzycznego w Londynie, połączenie rocka i symfoniki jest zjawiskiem dość powszechnym, ambitnym artystycznie, chociaż bardzo kosztownym.

Album „Dreams & Songs” jest kolejnym przejawem tego trendu. Zaskoczenie bierze się z tego, że tak duże wyzwanie muzyczne podjął artysta związany z muzyką na wskroś korzenną, wysublimowaną gatunkowo. Warren Hayes jest znany i podziwiany od kilku dekad, najpierw jako gitarzysta w legendarnej grupie Allman Brothers Band, potem twórca tria Gov’t Mule i uczestnik niezliczonych wydarzeń muzycznych o bardzo dużym znaczeniu. Warren Haynes, jest kompozytorem, wokalistą, producentem, krótko mówiąc w świecie muzyki osobowością dużego kalibru. Nowa płyta artysty to zapis niezwykłego koncertu, stąd w podtytule dwupłytowego albumu czytamy „A Symphonic Journey With The Asheville Symphony Orchestra”.

Oprócz Warrena Haynesa jako solisty i dużej, 64. osobowej orkiestry, na scenie pojawili się znakomici muzycy, klawiszowiec John Medeski, saksofonista Greg Osby, perkusista Jeff Sipe i inni. Jeśli dodać producenta, którym był Don Was i reżysera dźwięku Boba Clearmountaina, podniecenie narasta, zanim pierwsze dźwięki z płyty popłyną w przestrzeń. Na dwóch płytach zapisano dwa koncerty, które odbyły się w rodzinnym miejscu Warrena Haynesa, w mieście Asheville w Karolinie Północnej. Szybka analiza repertuaru płyty, prowadzi do wniosku, że muzyk dokonał swoistej retrospekcji ponad trzydziestu lat kariery. Wśród zaprezentowanych utworów są te z czasów Allman Brothers Band, Gov’t Mule, z projektów solowych oraz okresu grupy The Dead, będącej inkarnacją słynnej formacji The Grateful Dead.

Już sam zestaw utworów jest bardzo atrakcyjny. Na szczęście muzyczna oferta w całości nie jest powieleniem typowego układu grającej grupy rockowej z mniej lub bardziej bogatym tłem orkiestralnym. Skład quasi elektrycznego zespołu wtopiony jest w bogatą instrumentację. Poszczególni muzycy występują w roli solistów, co jeszcze bardziej podkreśla duża swoboda i częstotliwość improwizacji. Rolę wiodącą odgrywa bez wątpienia gitara Warrena Haynesa i charakterystyczny śpiew, lecz wspaniale wypadają partie instrumentalne Johna Medeski’ego i Grega Osby’ego. Muzyka mieni się barwami bluesa, rocka i jazzu, często jest impresyjna i wypływa na szerokie wody sztuki wysokiej. Warren Haynes gra przepięknie, nie epatuje wirtuozerią – chociaż jest wirtuozem - gra melodyjnie, emocjonalnie i z szacunkiem dla każdego dźwięku. W jego grze jest dużo emocji i żaru. Pozostaje dla mnie niejasna  kwestia, dlaczego album tak długo czekał na upublicznienie. Wydarzenie koncertowe odbyło się w 2019 roku. Trzeba zaakceptować i przyzwyczaić się do ostrych cięć pomiędzy utworami. Nie sposób wymienić wszystkich utworów wybijających się na albumie. To długi seans muzyczny, z własną dramaturgią, wzmożeniami dynamiki, wykwitami ekspresji. Utwór „Broken Promised Land” z frazą gitary i przejmującą wokalizą Jasmine Muhammad może wprawić słuchacza w osłupiający zachwyt.

Dobrze, że ta wspaniała ekspozycja muzyki dotyczy artysty, który odgrywa od kilku dekad istotną rolę na scenie. Warren Haynes sięga do źródeł afro-amerykańskiej kultury, zasypuje podziały gatunkowe, unika schematów i wprowadza muzykę na nowe obszary.