Radni przyjęli statut Ósemek

Tym razem "za" było 18 radnych, 13 zagłosowało "przeciw". Radni bezskutecznie próbowali wykreślić ze statutu zapis, że teatr może zajmować się także inną działalnością niż teatralna. - Albo teatr powinien zmienić nazwę na klub dyskusyjny, wtedy moglibyśmy mieć wątpliwości, czy miasto powinno to finansować, albo pozostać przy nazwie "teatr" i realizować tylko spektakle teatralne - jak każdy inny teatr w Poznaniu - powiedział radny Michał Grześ z PiS. - Dzisiaj coraz więcej instytucji kultury, w tym teatrów, działa nie tylko w formule klasycznego przedstawienia, ale prowadzi inne działania np. społeczne. Nikt nie udowodnił Teatrowi Ósmego Dnia działań politycznych - ripostował Marek Sternalski z PO.

Dwa tygodnie temu radni uchwalili statuty kilku miejskich instytucji kultury - Centrum Kultury Zamek, Biblioteki Raczyńskich, Galerii Miejskiej Arsenał, Teatru Polskiego, Teatru Animacji, itp. Kontrowersje wzbudził jedynie statut Teatru Ósmego Dnia. 12 radnych było "za", 12 "przeciw". Trzech radnych wstrzymało się od głosu. Kilku nie wzięło udziału w głosowaniu, chociaż byli na sali. Statut więc nie został uchwalony. Radni zarzucali "Ósemkom" upolitycznienie. Mówili m.in. o tym, że teatr stał się trybuną dla prof. Magdaleny Środy, przypominali, że zespół wspierał Janusza Palikota.

W reakcji na nieprzyjęcie przez radnych nowego statutu placówki Ewa Wójciak, dyrektor Teatru Ósmego Dnia, nazwała radnych klubu prezydenckiego bandytami. Bez nowego statutu placówki od lipca teatr nie mógłby działać legalnie.

Teatr Ósmego Dnia powstał w 1964 roku jako teatr studencki. Wśród założycieli byli m.in. Lech Raczak i Stanisław Barańczak. W 1979 roku teatr przestał być zespołem studenckim, przeszedł pod zarząd Estrady Poznańskiej. Od 1985 roku część zespołu działała za granicą, część w Polsce (od stanu wojennego teatr występował głównie w kościołach). Od lipca 1986 do lutego 1989 teatr działał wyłącznie za granicą (od 1988 roku w pełnym składzie). W 1990 roku zespół wrócił do Polski. Teatr Ósmego Dnia ma największy dorobek spośród wszystkich teatrów polskiej sceny off-owej. Stworzył około 40 spektakli prezentowanych w wielu krajach Europy, Ameryki i Azji.