Zaproszenie do pałacu rocka

To było równo dziewięć lat temu. We wrześniu 2017 roku na szczyt listy magazynu Billboard trafił utwór „Highway Tune” nagrany przez nikomu nieznaną amerykańską kapelę pod nazwą Greta Van Fleet. Głos wokalisty przypominał do złudzenia śpiew Roberta Planta, a utwór rodził skojarzenia z muzyką klasyków rocka, zespołu Led Zeppelin. W tym przypadku z impetem wkroczyli na scenę bracia Kiszka: Josh na wokalu, Jake na gitarze oraz Sam na basie. Do kompletu w kwartecie ze stanu Michigan na perkusji grał Danny Wagner. Nie było zaskoczenia, kiedy debiutancka płyta grupy Greta Van Fleet narozrabiała na rynkach fonograficznych w wielu krajach. W Stanach Zjednoczonych album rozszedł się w pierwszym tygodniu w nakładzie 80 tysięcy egzemplarzy, w Polsce również zapracował na Platynę. Już dwa lata później muzycy zagrali u nas na festiwalu Open’er. Latem 2023 roku zespół Greta Van Fleet przedstawił trzeci album z tytułem „Starcatcher”. Producentem krążka był doświadczony fachowiec Dave Cobb, który w przeszłości wyprodukował albumy takich rockowych potęg jak Sammy Hagar i Slash. Producent poszedł w naturalność, pozwolił muzykom poczuć się w studiu swobodnie i dlatego brzmienie muzyki było dostatecznie szorstkie, niewypolerowane i niepoddane obróbce technologicznej. Natomiast same utwory miały skazę napuszonego stylu, jak to teraz w młodzieżowym języku określa się terminem „szpanerski”. A czym kuszą bracia Kiszka na czwartej płycie zatytułowanej „Palace For The People”?

Introdukcja orkiestrowa „Into The Beginning” może zwiastować pójście jeszcze śmielej w bombastyczny ton rocka. Producent Mike Elizondo zawsze lubił takie spektakularne realizacje, jak chociażby z grupą Mastodon. Podejrzenia jednak nie sprawdzają się, bo w zestawie 13 nagrań poznajemy kompozycje o różnym ciężarze gatunkowym. Dynamiczne i z mocnym rytmem utwory „Tear It Down” i następny „Heart And The Beat”, są jak dobry początek kapeli rockowej na koncercie. Obok piosenek z rockowym pazurem, są ballady z ekspozycją akustycznych gitar oraz kawałki wręcz epickie, nie tylko ze względu na ich długość trwania. Płyta jest rzeczywiście długa, prawie godzina muzyki, lecz dobrze skonstruowana, rozwija się i tężeje, z najlepszymi utworami w drugiej części krążka. Kilka nagrań z uwagi na urodę melodii i sugestywny śpiew, pretenduje do miana przeboju. Najbardziej mogą być zadowoleni odbiorcy, szukający wrażeń wywoływanych grą gitar. Soczystych brzmień i partii solowych jest tu multum. Można powiedzieć, że krzykliwy wokal Josha Kiszki nieustannie podsyca i prowokuje gitara brata Jake’a. Wiele elementów przemawia za tym, że poszczególne utwory przygotowywano z dużą starannością. Tylko niektóre utwory wzbogacono tłem orkiestry, są też takie, w których rockowy kwartet wspierają fortepian i ledwo słyszalne organy.

W utworze „Lost In The Golden” w aranżacjach orkiestrowych wykorzystano elementy skal arabskich. Kumulacją koncepcji wykorzystania rozmaitych środków wyrazu są nagrania „Saw You Stand” a jeszcze bardziej „Born Into This”, gdzie wdzierają się w przestrzeń harmonijka ustna i skrzypce. Tu i ówdzie powraca na płycie „grzech pierworodny”, czyli asocjacje z stylem zespołu Led Zeppelin. Ale czy cytowanie klasyków wymaga potępienia? Reasumując, nie ma na płycie „Palace For The People” rewolucyjnego zamachu na rocka. Jest za to kilka wyśmienitych kompozycji i duży ładunek emocji. Greta Van Fleet potrafi tworzyć bardzo ekspresyjne rockowe pejzaże, których sile trudno się oprzeć.