Pink Floyd History – długie owacje na stojąco w Poznaniu [RELACJA]

Największy aplauz zebrała wokalistka, którą przez lwią część koncertu była odpowiedzialna za chórki, ale jej niesamowite wykonanie trudnej partii z „The Great Gig in the Sky” okazało się jednym z punktów kulminacyjnych koncertu. Tu również była owacja na stojąco, cała Sala Ziemi dosłownie wstrzymała oddech i „zbierała szczęki z podłogi”, licząc ciarki na plecach, a nawet łzy. To był jeden z tych momentów, który jak na dłoni pokazywał nam po co tego rodzaju koncerty w ogóle organizować, jaki one mają sens, z dala od oryginalnych muzyków i twórców repertuaru.

„The Great Gig in the Sky” wybrzmiało tego wieczoru w Poznaniu może nawet lepiej, niż podczas słynnych tras koncertowych Pink Floyd. Pewnie łatwiej było tak intensywnie poruszyć nasze wewnętrzne struny wokalistce, niż głosom męskim, które musiały mierzyć się z legendą Rogera Watersa i Davida Gilmoura.

Daniela Bulleri świetnie też sprawdziła się w chwilowym duecie z Saverio „Jesusem” Guerrinim podczas bisowego „Comfortably Numb”, którą to perełkę niektórzy już przegapili, opuszczając salę podczas wymieniania nazwisk muzyków po zakończeniu „Wish You Were Here”. Szkoda, bo był to kolejny z punktów kulminacyjnych tego pięknego wieczoru, zagrany z wielkim pietyzmem od pierwszej do ostatniej nuty z szacunkiem do oryginału.

Wspominam o tym nieprzypadkowo – Pink Floyd History ma to bowiem do siebie, że w niektórych legendarnych kompozycjach lubi nieco mieszać, zwłaszcza w końcówkach. To dość kontrowersyjna koncepcja, „naruszać takie świętości”, jak twórczość Pink Floyd postrzegają przecież ich wciąż wierni fani. A jednak Włosi nie boją się tego ryzyka i lubią zaskoczyć szaloną partią basu, gitarowymi solówkami, czy całymi nowymi riffami własnej produkcji ozdobić ostatnie kilkadziesiąt sekund utworu. Na szczęście dla wszystkich mają umiar i są to tylko końcówki końcówek, ale i tak nie wszystkim takie szarże odpowiadają. Zwłaszcza, że nie wszystkie są całkiem udane (mój faworyt to ich trzy grosze do „Have a Cigar”), no ale trudno się dziwić – nawet sztuczna inteligencja nie jest w stanie dograć do klasyka Pink Floyd czegoś na miarę oryginału.

Rzecz jasna nie każda z ich reinterpretacja zachwycała w równym stopniu – gdybym miał osobiście wybierać, zrezygnowałbym np. z „Learning To Fly”, gdzie chyba najwyraźniej słychać było, że mamy do czynienia – jak by nie było – z cover bandem. Nie najlepiej wypadł głos Saverio, nienajlepiej zabrzmiała gitara. Natomiast w większości jednak mieliśmy do czynienia z wykonaniami doprawdy wyśmienitymi. Dzięki świętowaniu 50. rocznicy genialnej acz niedocenianej płyty „Animals” mieliśmy być może niepowtarzalną okazję do posłuchania „Dogs”, „Pigs” i „Sheep”, które na co dzień nie występują w zestawach „the best of” i była to prawdziwa muzyczna rozkosz. Nawet dla kogoś nieakceptującego głosów spoza oryginalnych Floydów, wszak sporo w tych kompozycjach fragmentów instrumentalnych, w trakcie których łatwo było zapomnieć, że to rok 2026 i koncert zespołu z Włoch.

Długich, instrumentalnych fragmentów zresztą nie brakuje również w kompozycjach z innych albumów Pink Floyd (albo w zupełnie pozbawionych śpiewania killerach w rodzaju „One of These Days” – kolejny z Momentów Wieczoru!), to może też odpowiedź na pytanie, dlaczego ich muzyki w nieoryginalnym wykonaniu słucha się łatwiej, niż w przypadkach wykonawców popowych. To przecież muzycznie rozbudowane suity na granicy sondtracków filmowych, będące jednymi z najwyższych osiągnięć muzyki popularnej, naszpikowane potężnymi melodiami i wciąż (coraz bardziej?) aktualnymi przesłaniami (patrz: obrazy „owiec” masowo scrollujących telefony) i dobrze się dla nas składa, że wciąż są muzycy podtrzymujący ten dźwiękowy żywioł przy życiu. Nie brakowało w Poznaniu momentów, w których miałem poczucie obcowania z (prawie) „prawdziwymi Floydami”, a po powrocie do domu i włączeniu „Animals” z nostalgią wspominałem słuchanie tych dźwięków na mocarnym nagłośnieniu Sali Ziemi.