Morgana Freemana testament bluesa

Bluesa najlepiej słucha się w klubie, gdy emocjonalny śpiew i jędrne dźwięki gitary lub harmonijki, wypełniają kameralne pomieszczenie. Muzyk jest na dotknięcie ręki, a blues działa na odbiorcę niemal fizycznie. Popularny aktor filmowy Morgan Freeman wspomina, że czar bluesa poznał w domu swoich dziadków w Delcie Mississippi. Blues pozostał z aktorem także w dojrzałym życiu. Morgan Freeman jest od 2001 roku współwłaścicielem znanego klubu Ground Zero w mieście Clarksdale w samym sercu Delty. Kilka lat temu artyście zaświtała myśl złożenia surowości bluesa z majestatem orkiestry symfonicznej. Zorganizowane koncerty filharmoniczne w tonacji bluesa, spodobały się w Stanach Zjednoczonych, Irlandii i Austrii. Konsekwencją tych doświadczeń jest płyta „Morgan Freeman’s Symphonic Blues Experience”. Tu drobny wtręt polski. Irek Dudek piewca bluesa, wokalista i świetny instrumentalista, już w latach 90. ubiegłego wieku, stworzył projekt Irek Dudek Symphonic Blues, z którym koncertował w wielu krajach Europy i nagrał płytę dla niemieckiej wytwórni Ruf Records.

Trzy kwadranse muzyki z płyty Morgana Freemana są spektakularnym rozwinięciem idei przełożenia języka konwencji bluesa w bogatą formę orkiestralną. Układ płyty sugeruje, że zastosowano ułożenie utworów w chronologiczny ciąg, poczynając od klasycznych utworów Roberta Johnsona „Crossroads” i „Dust My Broom” oraz Son House’a „Death Letter Blues”. Płytę zamykają dwie kompozycje współczesnych autorów Anthony’ego Big Sherroda i tematu „I Lied To You” z oscarowego filmu „Sinners”. Oczywiście 12 utworów nie wystarczy, żeby naszkicować historię bluesa. Można za to uzyskać zwartą formę i zarysować złożony charakter tego gatunku muzyki. To się twórcom właściwie udało, gdy wprowadzili do repertuaru klasyczny temat „The Thrill Is Gone” i bardzo elektryczny stylistycznie utwór „Cadillac Assembly Line”. Pierwszy utwór odnosi się do B.B.Kinga i wpływu bluesa na kulturę pop a utwór „Cadillac Assembly Line” ilustruje wędrówkę bluesmanów z muzyką z głębokiego południa do wielkich miast północy.

Jakość płyty podnosi duży aparat wykonawczy, w którym jest kilka czołowych postaci takich jak Taj Mahal, Keb’ Mo’ i Shemekia Copeland. Jest oczywiście Chineke! Orchestra pod dyrekcją Martina Gellnera, Stax Music Academy Choir oraz cała plejada znakomitych solistów. Są wyborni gitarzyści Alvin Youngblood Hart i Luther Dickinson, na harmonijce gra Keith Johnson, przez bogate struktury dźwiękowe przebijają się organy i dwie trąbki. Autorami bardzo nowoczesnych orkiestracji utworów są Martin Gellner i David O’Rourke. Nigdy nie przypuszczałem, że surowy wiejski blues „Traveling Riverside Blues” Roberta Johnsona - w oryginale tylko z akompaniamentem gitary - może zabrzmieć tak ekspresyjnie, dynamicznie i potężnie jak na omawianej płycie. Jestem pod wrażeniem tego, co można usłyszeć i chciałbym przeżyć taki koncert w szacownych wnętrzach filharmonii.