Gitara w roli głównej

W czasach kiedy zdobywanie muzyki z tak zwanego Zachodu było bardzo trudne, najpierw zobaczyłem jego zdjęcie. Była to fotka jaką robią paparazzi, polujący na gwiazdy przy każdej nadarzającej się okazji. Na zdjęciu uchwycono młodego angielskiego muzyka, przystojniaka z bujną czupryną kręconych blond włosów z futerałem w ręku. Cherubinek był ze śliczną dziewczyną, typu modelka. Miał wtedy 15 lub 16 lat i był już w Wielkiej Brytanii gwiazdą. Nazywał się Peter Frampton. Grał kolejno w dwóch rockowych zespołach The Herd i Humble Pie. Nikt się nie dziwił, gdy ten niezwykle utalentowany gitarzysta, na dodatek obdarzony atrakcyjną aparycją, zrobił potem karierę w Stanach Zjednoczonych. W 1976 roku koncertowy album „Frampton Comes Alive”, czyli dwie płyty winylowe osiągnął zawrotną sprzedaż i został ogłoszony Płytą Roku.

W następnych dekadach Peter Frampton budził szacunek, nie gwiazdorzył, nie wpadł w uzależnienia, po prostu koncertował, nagrywał płyty i zdecydowanie nie skomercjalizował swojej muzyki. Niedawno ukazał się na rynku 19. z kolei solowy album artysty, po pięciu latach przerwy. Nosi tytuł „Carry The Light” i składa się z 10 całkowicie nowych, własnych kompozycji gitarzysty. O tym, że czas leci bardzo szybko, najlepiej świadczy udział w powstaniu płyty Juliana Framptona, syna artysty. Julian współprodukował nagrania, jest współautorem piosenek, autorem programów instrumentów komputerowych, śpiewa w chórkach. W jednym z utworów „Lions At The Gate” Julian też śpiewa w duecie z ojcem. Płyta nie jest jednak produktem żmudnych prac w domowym studiu. Ostatecznego zgrania materiału dźwiękowego dokonał wzięty realizator, Chuck Ainlay, który zmiksował kilka poprzednich płyt Petera Framptona. Kolejną oznaką bardzo poważnego podejścia artystycznego do realizacji płyty, jest udział znamienitych gości. Ich dobór świadczy o różnorodności oferty muzycznej. Z jednej strony wokaliścii Sheryl Crow i Graham Nash oraz klawiszowiec Benmont Tench, kiedyś w grupie Tom Petty And The Heartbreakers. Na drugim biegunie gitarzyści Tom Morello, związany z zespołem Rage Against The Machine, gitarzystka H.E.R. i saksofonista jazzowy Bill Evans.

Po zapoznaniu się z taką obsadą muzyków na płycie, ciekawość posłuchania muzyki pojawia się błyskawicznie. Peter Frampton jako gitarzysta nigdy nie przesadzał z ekspozycją instrumentu, który opanował w stopniu mistrzowskim. Nie epatował techniką i potrafił zachować proporcje gry instrumentu solowego do całej reszty. Na nowej płycie ta równowaga występuje, nawet jeśli znajdziemy na krążku dwa utwory instrumentalne z pięknymi liniami melodycznymi podanymi za pomocą seksownego dźwięku gitary akustycznej. Kilka nagrań ma lekką konstrukcję piosenek, dla odmiany są też utwory bardziej rozbudowane, impresyjne z wyrafinowanym nastrojem. Kto wie czy właśnie takie nagrania jak „Can You Take Me There” i „Tinderbox”, nie pretendują do najlepszych na tej znakomitej płycie. Dialogi instrumentalne saksofonu Evansa i gitary Framptona robią wrażenie. Mimo, że fundament muzyki, którą tworzy gitarzysta stanowi rock i blues-rocka, kilka utworów sygnalizuje otwarcie na inne gatunki, chociażby jazz. Najmocniejszy bardzo rockowy kawałek to „Lions At The Gate” z gitarą Toma Morello. Płyta zaczyna się tytułowym utworem „Carry The Light” zagadkowo, jakby obrzędowym indiańskim śpiewem, później przetworzonym w rytmiczny kawałek z dziecięcym chórkiem. To ostrzeżenie przed zbyt szybko zmieniającym się światem, depczącym przeszłość i siłę mądrości. Bardzo pop-rockowy jest następny utwór „Buried Treasure”. Urzekająca jest łagodna melodyka ballady „I’m Sorry Elle”, delikatne, akustyczne brzmienie i wprowadzenie pod koniec nagrania głosu Grahama Nasha. Podobne wrażenie robi piosenka zaśpiewana przez Petera Framptona z Sheryl Crow, z akompaniamentem gitary akustycznej z wysmakowanym solem gitary elektrycznej. Jeśli uznać, że brak przebojowych piosenek jest wadą tej płyty, to w moim przekonaniu jest to jednocześnie jej największą zaletą. Płyta do słuchania z wielką przyjemnością, co tak rzadko można przeżyć, w zalewie seryjnej produkcji współczesnej kultury pop.