Diaboliczny Dorociński, czyli Witkacy na jazzowo w operze [RELACJA]

Kiedy ostatnio użyliście sformułowania „wstrząsający koncert”? Może nigdy. Tymczasem ten wieczór w poznańskim Teatrze Wielkim taki był, taki bywał, momentami. Bywał groźny, złowrogi, przerażający! Albo dziwny, hipnotyzujący, psychodeliczny! Jaki czasem bywał sam nieobliczalny autor słów tegoż niespotykanego przedstawienia, Stanisław Ignacy Witkiewicz (czyt. na melodię znaną z albumu i koncertu).

Nawet, kiedy same słowa były niepozorne i przyziemnie, ich interpretacja potrafiła przyprawiać o szybsze bicie serca. Albo o delikatny ból brzucha, kiedy na chwilę zapominaliśmy, że to tylko spektakl, że nikt na nas nie wrzeszczy naprawdę.

Jak słyszeliśmy „Piękno jest złożone z brzydkich elementów…”, i tak właśnie było, tak bywało. Tak się czuliśmy, tak odczuwaliśmy, momentami. Pomiędzy chwilami wytchnienia, gdy Marcin Dorociński z Wojtkiem Mazolewskim z premedytacją wyciszali atmosferę subtelną grą i nienachlanymi recytacjami, by za chwilę ukłuć, uderzyć, przestraszyć.

By spotęgowany, spogłosowany głos Dorocińskiego mógł na nas napaść, wyrwać z objęć słodkiego komfortu, i coś w nas podrażnić, z czegoś wybić, rozdrażnić, rozbić.

Przetworzony, mocarny głos aktora w połączeniu z imitującymi narkotyczne wizje efektami nałożonymi na jego twarz widzianą za artystami na wielkim ekranie robił niesamowite wrażenie, ale spokojnie… Na szczęście  twórcy tego nietuzinkowego widowiska nie poszli tą łatwą drogą, tak było tylko przez dwie chwile, tak tylko bywało.

Potęga samego Dorocińskiego nie potrzebowała aż takich dopalaczy – jego prezencja i chwytające za gardło operowanie głosem wystarczyły do „nieszczęścia”, poczucia nieszczęścia, i szczęścia, że mamy szczęście w tym misterium uczestniczyć.  Czarno-białe ujęcia muzyków i instrumentów wystarczały jako wizualny akompaniament, głos aktora niósł się po gmachu opery niczym oblepiająca wszystko toksyczna chmura, mroczna i piękna, niepokojąca i zachwycająca jednocześnie.

I nie było istotne, czy mowa jest właśnie o „rozsypywaniu się w nieskończoności” czy akurat o hemoroidach, czy podmiot liryczny płakał w niebogłosy „może właśnie takiego, ktoś mnie pokocha?”, czy wykrzykiwał „śpiączka, pierdziączka, rzeżączka!”. Czasem wystarczyło, by Dorociński mówił tylko jedno słowo „Halo”, a Mazolewski odpowiadał kilkoma schodzącymi w dół niczym do ciemnej piwnicy dźwiękami kontrabasu. Do dziś słyszę w głowie, gdy razem opadają w rytm wklęśniętego nieba, mieniącego się złotawym brązem, seledynem i migdałowym kobaltem”.

Koncert przeszywający klatkę piersiową, koncept dosłownie idealny - trzy duże nazwiska w jednej, iście wspaniałej konfiguracji, nie mogło być lepiej! Prawie godzinę wstrzymywaliśmy się z oklaskami, nie przerywając skoro artyści raczyli nie przerywać, ale po oszałamiającym wręcz, wykrzyczanym „Nie pisz do mnie bladym ołówkiem!”, sprzężonym z gniotącym free jazzowym riffem, nie wytrzymaliśmy. Wstaliśmy natychmiast z miejsc, głośno klaszcząc i klaszcząc, a nawet, niektórzy, trochę piszcząc. Podobno „takiego wieczoru jeszcze nie mieli” i podobno koniec trasy „bardzo się udał”.  W świat poszły zdjęcia zapalonych przez nas telefonowych latarek, ale w naszych sercach został raczej mrok, ten cudny mrok, który udało im się w obecności naszych zmysłów wygenerować. Szkoda, że już po godzinie się żegnali. Chętnie przeżylibyśmy to jeszcze raz, natychmiast, od razu, od samego nieziemskiego początku do samego kosmicznego końca.

„Z Witkacym wracamy do was w przyszłym roku”, napisał do nas właśnie w mediach społecznościowych Wojtek Mazolewski. Dzięki!