Kobiety w polskim himalaizmie musiały mierzyć się nie tylko z ekstremalnymi warunkami gór, ale też z barierami społecznymi, brakiem wsparcia i stereotypami.
Autor pokazuje, że ich wyprawy były formą buntu – przeciw ograniczeniom narzucanym przez środowisko, epokę i oczekiwania wobec „roli kobiety”.
Dzięki temu książka nie jest wyłącznie historią sportu, lecz opowieścią o emancypacji, odwadze i cenie niezależności.
Perspektywa kobiet pozwala też inaczej spojrzeć na Himalaje – mniej przez pryzmat rywalizacji, a bardziej doświadczenia, relacji i sensu ryzyka.