2 listopada to czas szczególnej modlitwy za dusze zmarłych - stąd nazwa "Zaduszki". Kościół widzi potrzebę, aby modlić się za osoby, które odeszły i przebywają w czyśćcu, nazywanym "przedsionkiem nieba". Jest on wyrazem Bożego miłosierdzia, ponieważ przygotowuje ich do pełnego zjednoczenia z Bogiem w niebie.
Tradycja modlitwy za osoby zmarłe, które czekają na spotkanie z Bogiem, sięga czasów biblijnych. Pierwsze wzmianki o modlitwie i złożeniu ofiary przebłagalnej za tych, którzy odeszli z tego świata, znajdują się już w Starym Testamencie. W IV wieku Święty Augustyn pisał: "Nie można zaprzeczyć, że dusze zmarłych doznają ulgi dzięki pobożności swoich żyjących bliskich".
Obchody Dnia Zadusznego zapoczątkował w chrześcijaństwie w 998 roku opat Odilon z opactwa benedyktynów w Cluny we Francji, jako przeciwwagę dla pogańskich obrządków czczących zmarłych. wyznaczył pierwszy dzień po uroczystości Wszystkich Świętych. W XIII wieku tradycja ta rozpowszechniła się w Kościele katolickim.
W Polsce Dzień Zaduszny obchodzono w XII stuleciu, a z końcem XV tradycja była już znana w całym kraju. 1 i 2 listopada na niektórych cmentarzach odbywają się kwesty na rzecz ratowania tamtejszych zabytków. Ponad pół wieku ma już tradycyjna kwesta na renowację Starych Powązek w Warszawie, zapoczątkowana w 1975 roku przez Jerzego Waldorffa. Na Cmentarzu Powązkowskim, jednej z najstarszych katolickich nekropolii stolicy, spoczywa wielu wybitnych i zasłużonych Polaków.
Dziś, podobne zbiórki, na wzór organizowanej przez Społeczny Komitet Opieki nad Starymi Powązkami, odbywają się w kilkudziesięciu miastach w Polsce, a także za granicą. Kwesty są też przeprowadzane między innymi na historycznych nekropoliach poza granicami kraju, jak Cmentarz na Rossie w Wilnie czy Cmentarz Łyczakowski we Lwowie. W 2024 roku tradycja kwestowania na Starych Powązkach została wpisana na Krajową listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego.